Blog

4 mei

De oud-strijders stapten, de borst fier vooruit, achter de Tricolore aan.
De Tricolore, zo noemden we de Belgische vlag. Die vlag zag er, in mijn herinnering, altijd ietwat verfrommeld uit.
En ook dat zal gekleurd zijn door mijn herinnering, er hing iets onprettigs rond die jaarlijkse 11 November-optocht. Iets unheimisch.
Op de 11e van de 11e herdenkt België het einde van de 1e Wereldoorlog.
In Maastricht roepen ze op dat moment “Alaaf” (hoe 2 landen van elkaar kunnen verschillen).
Hoe anders dringen de 4 Mei herdenkingsbijeenkomsten op de Dam zich aan mij op.
De bijeenkomst van afgelopen weekend in de Nieuwe Kerk waar een paar dagen eerder de
Koningskroning plaatsvond, ontroerde.
Op de Dam zelf hing een gevoel van saamhorigheid.
Die saamhorigheid heb ik bij Belgische herdenkingen nooit gemerkt.
Toegegeven, ik was een kind nog toen ik de oud-strijders voorbij zag trekken. Mogelijk echoden de oorlogsverhalen die mijn vader toen met regelmaat vertelde te veel na.
Hij, hijzelf ging nooit kijken naar die 11 November-optochten.
De oorlog en de afkeer van de Duitsers, dat was een wonde waar maar een heel dun laagje over heen lag. Lucht in die donkere ernst, bracht mijn moeder met haar verhalen.
Zij werd verplicht om voor de ingekwartierde Duitse soldaten, aardappelen te schillen maar haar
schillen waren te dik en dus werd het: “Raus du” (Tot haar dood kon mijn moeder geen aardappels schillen, maar dat terzijde).
En kijk, vandaag werken wij, Duitsers, Nederlanders en Belgen samen om de titel Culturele Hoofdstad binnen te halen.
Vandaag verdeelt onze gemeenschappelijke geschiedenis ons niet maar verbindt ze ons.
Daar moest ik aan denken tijdens de 4 Mei viering.

Guido Wevers
6 mei 2013